EEN TIJD VAN VERTRAGEN

We zijn het nieuwe jaar inmiddels gestart in een sfeer van rust en zachtheid. Begin deze maand legde de sneeuw een deken van stilte over alles heen en nodigde ons uit om zachter te lopen, langzamer te bewegen en dieper te luisteren. Inmiddels heeft zij plaatsgemaakt voor heldere, koude dagen die je wangen kleuren, voor dampende adem in de frisse lucht en een landschap dat tot rust is gekomen. Alles is in vertraging. En ook wij mogen mee.

In een tijd waarin alles altijd doorgaat, schenkt dit seizoen ons een zeldzaam cadeau: verstilling en een weg naar binnen, waar het warm is en licht brandt. Hier, in de stilte, ontstaat ruimte voor verdieping, voor thuiskomen bij jezelf.

TRANSCENDENTIE: ÉÉN MET HET GEHEEL

Transcendentie in biodanza - het thema waarin we momenteel dansen - gaat over het instinct om te versmelten met het grote geheel, van jezelf overgeven in de kosmische baarmoeder. Dit verwijst naar een gevoel van intense existentiële harmonie en volledige ecologische participatie - iets dat we kunnen ervaren in subtiele momenten van het dagelijks leven, je één voelen met alles om je heen.

Transcendentie kan zich ontvouwen in dezelfde taal als de winter: door stilte, inkeer en helderheid. Winter en helderheid lijken afzonderlijke beelden, maar raken elkaar in eenzelfde beweging – het overstijgen van onszelf en het dagelijkse.

Helderheid ontstaat niet alleen door helder licht op iets te laten vallen, maar ook door vereenvoudiging. Denk hierbij aan bijvoorbeeld een besneeuwd landschap. Hier zijn alle details verwijderd: lijnen worden zachter en vormen worden teruggebracht tot essentie. Het wit van de sneeuw verbindt alle afzonderlijke elementen en creëert eenheid in landschap en straatbeeld. Zo werkt transcendentie ook. Wanneer we ons losmaken van de voortdurende ruis van het dagelijkse – rollen, verplichtingen, gedachten die elkaar najagen – ontstaat er een heldere ruimte waarin we onszelf niet meer reduceren tot functies of verhalen. Maar in plaats daarvan komen we tot onze essentie door helder te zien en te voelen. 

Het overstijgen van onszelf betekent in dit winterlicht niet wegvluchten uit het leven, maar onszelf en het dagelijkse zien tegen een wijdse achtergrond - net zoals in een uitgestrekt besneeuwd landschap niets meer op zichzelf alleen staat en ons de eenheid van al wat leeft, laat zien en ervaren.

SYMBOLIEK VAN DE SNEEUWUIL

Als we kijken naar het beeld van de sneeuwuil in haar nest met jongen zien we ook aspecten die overeenkomsten hebben met transcendentie: deze overeenkomsten zitten vooral in de symboliek van stilte, aanwezigheid, overstijging en tijdloosheid.
De sneeuwuil leeft in een uitgestrekt, stil landschap. Tijdens de zorg voor haar jongen, het nestmoment, is er geen jacht, geen beweging naar buiten toe, maar een geconcentreerde rust. Het is een tijdelijk loskomen van het rumoer, het overstijgen van de dagelijkse drang en actie, om zo aanwezig te zijn in iets groters en wezenlijks. In het nest staat de sneeuwuil volledig ten dienste van haar jongen. Haar bestaan draait niet om zichzelf, maar om zorg, bescherming en continuïteit van leven. Dat is een kern van transcendentie: het loslaten van het individuele ik en opgaan in een betekenis die groter is dan het zelf. Ze waakt over haar jongen, is aanwezig zonder controle en alert zonder onrust. Een houding vol vertrouwen, overgave en een weten wanneer niet te handelen. Het is een beeld van zijn in plaats van doen. In het algemeen staat een nest met jongen symbool voor de cyclus van het leven die groter is dan één individu of moment. Transcendentie overstijgt lineaire tijd; het gaat over deelname aan iets dat vóór ons was en na ons zal zijn. Het prachtige van de sneeuwuil is, dat deze zich normaal gesproken beweegt tussen hemel (lucht) en aarde. In het nest verbindt zij deze twee werelden: het hoge, vrije perspectief van de lucht met het kwetsbare, aardse begin van leven. Transcendentie gaat precies daarover: het verbinden van het hogere (zin, betekenis, bewustzijn) met ons concrete bestaan.

In de verstilling van dit seizoen worden wij uitgenodigd, net als de sneeuwuil in het nest met haar jongen, te rusten, te verstillen en te zijn. En in die stilte, die stille ruimte, te ervaren dat we verbonden zijn met het grote geheel.

Ik wens je een winter waarin je verstilling en zachtheid mag ervaren... en je je thuis mag voelen – in jezelf, in de dans en het leven.

Liefs, Melina